The middle of nowhere - Colesberg

After the whales and the dolphins, things haven't been so spectacular anymore. Maybe that's why it took me some days to update this blog. I think life starts to get his own routine here. Things aren't all new anymore. But that doesn't make my life here less enjoyable! Or less interesting!

In Die Sterreweg there is still a lot of work to do. A few weeks ago I started to do a little research about children with a dissability older than 14 years. The plan is that we extend our centre next year with older children, but this gives of course new challenges. And we need to know how we best deal with al these things. So right now, a lot of time goes to calling people and trying to get an appointment and than having conversations with all of them. Quite interesting. It brings me again to new places and people. Last week I was in Knysna on a beautiful spot on the mountain with a beautiful view on the sea, where I was visiting a 'werkswinkel', a workplace for adults with a dissability (een beschutte werkplaats dus eigenlijk). They made really nice bread. It let me think of Finland because of the herbs they put in the bread...

And of course besides working, there is the free time. Two weekends ago I decided on a trip to the middle of nowhere, a little city called Colesberg, where I went to visit a friend who was working there in a guesthouse in a game park. Since I went to visit her, I got the chance to go on a game drive with two of the guys who work there too. So actually my first sentence of this blog wasn't right - maybe I just get too used to all this spectucular experiences. I saw a rhino from 5 or 10 meters! That was actually quite also spectacular and a bit frightening. Aparantly the guys had given this rhino food the day before on the same spot we were. He needs food, because he can't find enough in the park because of the dryness. But this rhino expected to get food again and decided to come to the car. As we started driving after a while, he followed us. Exciting. But ok, a rhino can run 40k/h and a car is a bit faster.

After our game drive we had a little party with all the people that work at that place. Funny and interesting to see for me. But getting to know these people, makes you think a lot. Four of the men working there, are coming from Zimbabwe, one of the poorest countries in the world, with an inflation of 3000 to 10000% a year. For the ones like me, who don't really understand this inflation thing, it means that the price of a bread today can be already twice as much the next week. But your salary isn't probably double by that time. And mister Mugabe (the president) isn't really doing great things for this country.
That's why a lot of Zim-man come to work in South (as people sometimes call South Africa). Not really getting a great life here ...
Apartheid doesn't exist anymore, but equality doesn't exist either yet. Just something to think about: for a five-day hunting experience in this place in Colesberg (Hunters moon) you pay 80.000 rand, wich is 8000 euro. Yes, I can buy two cars with that amount of money! But the same people (whites of course) that earn this money pay their workpeople from Zimbabwe 30 rand a day! Actually it is just enough to survive, although they come to South to earn money for their family in Zimbabwe. If you want to compare a little more, I am told that African people working in a guest house in Plett earn 80 to 100 rand a day, payed by this same white people, because they also own a guesthouse in Plett. They just take advantage of the situation and pay as little as they can, I think. And of course they don't allways pay on the day they are supposed to. Do you know what their argument is: I'll pay you later, because I don't have enough cash right now. This seems all so unfair to me. I must say I have a luxurious live!

But I must also say I had fun with this Zimguys and I was again practising my dance moves ... which might become better ... or maybe I only imagine they become better...

Walvissen en dolfijnen!

Vorig weekend was een superweekend dat ik jullie niet wil onthouden. Alles wat ik in superlatieven beschrijf, heeft uiteraard te maken met de zee.
Zoals jullie ondertussen al tot vervelens toe gehoord hebben, start elke dag met de ochtendloop. Uiteraard kunnen we in het weekend meer spreken van een middag- dan ochtenloop, maar het concept is hetzelfde. Het uur mag dan wat later zijn, de afstand die we lopen en de tijd die we spenderen in de zee, zijn vaak wel wat langer.
En zeker vorig weekend. Ineens zagen we drie walvissen vlakbij de kust. Sinds Tony ons heeft laten verstaan dat walvissen de alleraardigste beesten zijn, schrikken we er niet meer voor terug om hen vanop nabije afstand te bewonderen. De afstand vanop het strand tot waar ze lagen in de zee was al redelijk nabij, maar nog niet nabij genoeg voor de leden van het loopverbond. Jammer genoeg moest Kristien verstek geven, omdat Umzi - onze trouwe viervoeter - deze keer niet zo trouw was en al de terugtocht had ingezet naar de auto. Maar terwijl Sander een zwem ondernam naar de kayakkende mensen die ook het schouwspel van de walvissen waren aan het bewonderen, zette ik de tocht in richting de walvissen. Gevolg: een kwartier lang in extase in het water staan met het zeewater tot op borsthoogte en de walvissen op 10 à 15m. Indrukwekkend! Het geluid horen wanneer ze water spuiten, het geluid horen van een vin die op het water klapt, en zo'n immens beest zien draaien vlak voor je. Ik dacht zelfs dat ik het beter getroffen had dan Sander in die kayak op pakweg zo'n 20 m van de walvissen, tot er een van die walvissen besloot om onder zijn kayak door te zwemmen. Wow! Toch wel even een steek van jaloezie dat ik ook niet naar die kayaks gezwommen had. Maar op zich was de ervaring helemaal super!

En het kon duidelijk niet op dat weekend. Om de een of andere vage reden - de club moet er voor iets tussen gezeten hebben - is de ochtendloop van zondag een namiddagloop geworden. En wat zagen we toen ...? Dolfijnen, dolfijnen, dolfijnen. De dag ervoor hadden we net geleerd dat er altijd drie keer zoveel dolfijnen zijn als je ziet, omdat twee derde zich onder water bevindt. Dat wil dus zeggen dat er die dag vermoedelijk zo'n 90 dolfijnen in het water waren. En natuurlijk, ik moet het jullie eigenlijk niet meer vertellen, zetten de drie een looppas in langs het strand om te proberen voor de dolfijnen het water in te gaan en hen tegemoet te zwemmen. Nu, die dolfijnen kunnen vrij snel zwemmen en tegen de tijd dat wij met onze beste schoolslag wat in het diepe geraakt waren, waren ze natuurlijk al lang voorbij. Maar maar maar ... jawel, dolfijnen zijn sociale wezens. Ze zijn gewoon terug gekeerd om ons dag te komen zeggen. Nogmaals extase! Zo'n dolfijn die onder en naast je komt zwemmen. En net voor je neus uit het water springt. Ongelooflijk!

Volgende keer moeten we wel de truc van Charles proberen. Blijkbaar moet je vooruit zwemmen met je handen gespreid naast je, omdat ze dan langs achter je hand komen raken. We kijken dus elke dag onze ogen uit naar een nieuwe horde dolfijnen.

Maar dit weekend kan ons al niet meer ontnomen worden. Het loopverbond doet wonderen. De thuisblijvers hebben ongelijk!

Enkele vraagjes voor de kwissers onder jullie:

- Hoe slapen dolfijnen?

- Hoeveel wegen de teelballen van een walvis?

- Hoeveel liter melk dringt een walvisjong per dag?

Eerste prijs nogmaals de heerlijke boboti, die ik vorige keer niet heb kunnen uitreiken.

Allen reageren zou ik zeggen. Daarmee tover je ook nog een glimlach op mijn gezicht wanneer ik het aantal commentaren op mijn blog nakijk.

PS De walvis op de foto zagen we van op Cape Point.

Die Sterreweg

It is about time to update my blog and let you hear more about Die Sterreweg and what I am doing over here.

As you could read on the last post - and couldn't understand when you don't speak English :) - my day starts at the beach. After running and swimming I rush home where Thomas is waiting to leave for Die Sterreweg. A day at Die Sterreweg starts with the morning ring, which is the part of the day I love the most. All the children and caregivers gather in one of the classes and for 20 to 30 minutes we sing songs: in English, Afrikaans and Xhosa. Educational songs (kop en skouders, knie en toen, knie en toen), religious songs and the songs everybody knows (If you happy and you know it ... ). My Xhosa and Afrikaans are slowly improving.

After this morning ring the children devide into two classes. The one class is for the children with a severe mental challenge and physical challenge. The second class has a wide variety of children: one of the girls has a normal intelligence, but couldn't attend a normal preschool because of her physical disability, whereas one of the boys has a combination of a severe mental challenge and autisme. For the people that know a little bit of this children, it is not difficult to understand that it is not an easy task for the caregivers to give these children all an appropriate program.

At this point I am still busy with the individual plans of the children. I try to asses them as good as I can (sometimes with the occupational therapist), set up goals with the caregivers and make a plan. And we are almost there: at the end of october we will have a plan for everybody.

Other moments I just help in the class. And I am aslo learning here. I didn't have too much experience with children with physical disabilities and I didn't know childrens muscles can be so stiff. Today I was stretching one of our children, Bongiswa. Bongiswa is a sad story actually. She is 9 years, but she looks as if she was only three years. She is so small and so thin!! Her legs and thighs are just skin over bones. I am always shivering when I change her nappy. Her mother probably didn't know how to handle her and feed her properly. She only started in august in our center, so she is now getting better as she gets proper food and stimulation. She is a child with cerebral palsy (hersenverlamming) and because of that she is really stiff. As she has never been stretched it is quite bad. I didn't know muscles could be so stiff. You really have to put a lot of strenght to stretch her arms and legs.

The problems of the children in the other class are more known to me and the challenge there is to let them listen to me. :p
Last week, the caregivers all went on a course for one day, so we as volunteers runned the center. As quite it can be in that class when the caregivers are their, as chaotic it was with us. I was in the class with a few volunteers who have never worked with these children and don't speak the language. Yolanda surely knew that and took her change. Imagine a girl, 9 years, weighing way too much and starting to scream in the class. When you tell in your best Xhosa (which allmost doesn't exist) to go outside, she puts herself on the ground and start laughing ... It was fun ...

But in fact all the children are just cute:

Valdericka, playing jembé with one of the volunteers for one day. She always says 'I love you' and jumps around the place.

Pedro always laughing, starting to learn to talk with gestures (SMOG) and learning really fast. A ball was his first one to learn. Now we have to find the time to learn him more.

Siphelele, my friend. Doesn't care what is going on around him, just doing what he likes: talking all funny things in Xhosa (yes, echolalia is the word). And did you know that not only autistic children from Belgium like straws? This one also likes them a lot.





One of our youngest children, Abenathi (2 years) with one of our new nice flashy toys. He likes to be on his own, watching his own hand. And he is learning to sit now. Hopefully he will get to that point soon.


Vuyokazi. You can see that she is becoming more and more at her ease in the center: she starts talking more and more and she never leaves the center without knocking on our offices window to wave goodbye.





Enrico, king of the mountain. Smart, hyperactive boy, who loves to come and get the keys in our office, so he can open all the doors.

Het ochtendritueel - en eindelijk antwoord op rarara ...

Ik geloof dat ik jullie ondertussen wel een antwoord verschuldigd ben op het quizvraagje. En tegelijkertijd kan ik ook de routine van de dagelijkse ochtendloop meegeven.

Jawel, het lukt mij nog steeds zonder veel moeite om elke morgen om 6u25 op te staan. Meer nog, ik geloof dat ik er verslaafd aan geworden ben. En dat heeft alles te maken met de volgende redenen:
- elke ochtend blijf ik overweldigd door het mooie landschap: strand, opkomende zon (hoewel we daarvoor eigenlijk al iets vroeger zouden moeten gaan), zicht op de bergen. Gewoon schitterend.

- wildlifewatching: niet dagelijks, maar toch meerdere keren per week krijgen we een walvis of wat dolfijnen te zien - met dank aan Kristien, onze whalespotter, zonder wie we waarschijnlijk de meeste walvissen zouden missen.

- de zalige zwem in het water.

- en de gezellige babbel met Sander en Kristien.

Een reden om thuis te blijven is misschien wel de douche die we achteraf krijgen van de honden in de auto. Maar ja, als het dat maar is ... . En Sander en ik hebben een eerlijke beurtrol. De ene dag mag hij van voor en zit ik naast (en onder) de honden op de achterbank. De andere dag krijg ik de eer om naast onze chauffeuse, Kristien, te gaan zitten.

We hebben keuze uit verschillende stranden. Tijdens de week lopen we van central beach naar Robberg Beach: een goed strand om te lopen en achteraf een snelle duik te nemen.

Tijdens het weekend kiezen we al eens een ander strand uit.

Keurboomstrand is voor de dagen waarop we veel tijd hebben: lang lopen, lang zwemmen en bodyboarden. De zee daar is echt een golfslagbad met golven langs alle kanten. En de keer dat we daar zijn gaan zwemmen, hebben we een poging ondernomen om tot bij de dolfijnen te komen. Het resultaat was helaas niet zo denderend. We zaten er dicht bij, dat wel, maar toch niet dicht genoeg en die laatste golfslag geraakte ik maar niet voorbij. Met als gevolg dat ik totaal uitgeput en met trillende armen op het strand ben neergevallen. Maar gelukkig hadden we daar pulla! Jawel, Agnes, de Finse tradities worden voortgezet tot in Zuid-Afrika.

En dan is er ook nog lookoutbeach. Dit strand is minder goed om te lopen. Dus wanneer er veel te bespreken valt over wat er de afgelopen dagen zoal te beleven viel en er dus eerder een wandeltempo wordt aangenomen, zakken we hier af.

Een bijkomend pluspunt (of minpunt, het is maar hoe je het ziet) is de natuurlijke wildwaterbaan. De Bitourivier stroomt hier met een vrij grote kracht de zee in, wat uitermate plezant is - tenminste als je vooruit blijft kijken ...

En dit is dan ook de ontknoping van de fotovraag. De eerste keer in de wildwaterbaan was Goedels, enthousiast als ze is, als eerste vertrokken. Na een tijdje wilde ik wel eens kijken waar mijn achtervolgers bleven en dus werden de ogen naar achter gericht. Jammer, maar helaas, heb ik me net iets te laat terug omgedraaid, waardoor ik de uitstekende tak in de rivier niet meer kon vermijden ... Dan pas merk je hoeveel kracht er op zo'n rivier zit. Het duurde verdorie 5 minuten voor ik mezelf en mijn bikini uit die tak kon bevrijden. Gevolg: twee blauwe bovenbenen en een gapende wonde. De close-up hebben jullie kunnen bewonderen ...

Goedels in bikini, het wordt ook nooit een succes.